Normas en la pintura. ¿Son un obstáculo o quizás una ayuda?

La uniformidad de las normas es clave.

¿Por qué necesitamos estas normas? En primer lugar, para que todo el mundo pueda relacionar por igual lo que se produce y cómo se produce. Por ejemplo, podemos preguntar a un contratista de construcciones metálicas cómo prepara la superficie antes de pintarla. Al fin y al cabo, una buena preparación de la superficie es más de la mitad de la batalla cuando se trata de proteger contra la corrosión. Si la respuesta fuera chorro de arena/chorro de arena, sin conocer las normas no sabríamos si lo está haciendo bien. Por otra parte, con el conocimiento de las normas pertinentes, por lo menos podemos preguntar si es Sa grado 2.5.

Con la uniformidad de las normas, todos los agentes del mercado deberían operar según las mismas reglas predeterminadas. Por supuesto, uno puede encontrarse con intentos de torcerlas o buscar medias tintas. A veces, los proveedores se aprovechan más o menos conscientemente de la ignorancia de los clientes. Un ejemplo es "imprimación anticorrosión". Es un nombre que se puede encontrar en muchos productos de pintura. Sin embargo, ¿qué significa? ¿Hasta qué punto protege este producto la superficie? No lo sabremos a menos que preguntemos al proveedor si esta imprimación cumple normas específicas. Sólo esta información nos dará un conocimiento completo. A veces, los clientes también preguntan si el producto cumple la categoría C5. Según la norma ISO12944, se trata de una indicación del entorno en el que se utilizará el sistema, pero sin una durabilidad especificada. Así que, en teoría, se puede vender cualquier sistema que tenga, por ejemplo, la menor resistencia en el entorno C5 en el periodo L (hasta 5 años). Y, sin embargo, hay sistemas de pintura con una durabilidad VH (muy alta, incluso superior a 25 años).

La eficiencia económica es igualmente importante.

Przy doborze systemu lakierniczego powinniśmy kierować się nie tylko normą antykorozyjną, ale także jego efektywnością ekonomiczną. Wpływ na to ma zarówno spełnianie określonej normy, ale także odpowiednia odporność, na którą składa się liczba warstw lakieru, minimalna grubość powłoki, czas schnięcia, wygrzewanie itp. Elementy te przekładają się na efektywność ekonomiczną. Sama cena jednostkowa farby czy podkładu ani badanie, które potwierdza daną ochronę przed korozją, nie da nam odpowiedzi, czy zastosujemy odpowiednie materiały, najlepsze dla nas rozwiązanie.

W wielu sytuacjach można też spotkać działania bez żadnej analizy. Powinniśmy zawsze zadać sobie pytania: jaki jest cel danego systemu lakierniczego, co chcemy osiągnąć, jakie mamy możliwości i sprzęt, czego oczekują klienci. Dopiero wtedy powinniśmy określić normę, do której chcemy się odnieść. Dla przykładu, jeśli produkujemy elementy, które znajdują się wewnątrz ogrzewanych budynków, nie ma sensu spełniać kategorii C4-M lub wyższej.

W normach określone są także grubości powłok lakierowych. Prawda jest jednak taka, że nowoczesne systemy lakiernicze dają doskonałe zabezpieczenie przy dużo niższych grubościach. Lakierujmy więc grubości, które podaje producent, jeśli potwierdza zabezpieczenie stosownym badaniem. Im grubsza warstwa lakieru, tym więcej go zużywamy i tym droższa jest produkcja. Nawet jeśli grubość powłoki mamy określoną w specyfikacji projektowej, przedstawmy dyrekcji lub klientowi odpowiedni dokument ze specyfikacją techniczną oraz wykonajmy lakierowanie efektywnie i ekonomicznie. Skoro odpowiednie zabezpieczenie, potwierdzone badaniami, daje warstwa lakieru o grubości 120 μm, po co nakładać 200 μm lub więcej?

Podsumowując, normy w lakiernictwie przemysłowym są nam bardzo potrzebne – są bowiem kierunkowskazem i dają jednolite zasady, które obowiązują wszystkich. Nie dajmy się jednak zwariować i stosujmy je mądrze, nie na wyrost. Korzystajmy z doradztwa specjalistów i po prostu zadawajmy pytania. I choć w pewien sposób normy nas ograniczają, to ich właściwe i mądre wykorzystanie z pewnością pomaga przy każdej produkcji lakierniczej.